Late Night Gaudeamus Award 2016

Gaudeamus Muziekweek 2016

  • 7 septembre 2016
    22h15
Hertz — TivoliVredenburg
Vredenburgkade 11 — Utrecht, Pays-Bas

Présentation

Dossier de presse

Gaudeamus Muziekweek - Deel 1 (Concert Recensie)

Par Ben Taffijn in Nieuwe Noten (Pays-Bas), 8 septembre 2016
The piece has an intoxicating character… Oesterle brings us in a sort of daze with its repetitive patterns, thanks to the tight interplay of this excellent quartet.

[…] In het Late Night Concert staan onder andere twee stukken van genomineerden, Giulio Colangelo en David Bird, centraal, naast een nieuw stuk van Michael Oesterle die in 1995 de award won. ‘Kangaroo’ heet zijn derde strijkkwartet dat net als de twee andere in première wordt gebracht door Quatuor Bozzini. Het stuk heeft een bezwerend karakter met een sterk gelaagde structuur van ritmische patronen. Patronen die regelmatig op meesterlijke wijze elkaar aanvullen en soms ook het gevoel geven elkaar in de weg te zitten, langs elkaar heen te schuren. Op de beste momenten neemt Oesterle ons met zijn repetitieve klanken mee in een soort van roes. Mede dankzij het strakke samenspel van dit uitstekende kwartet.

De Italiaanse componist Giulio Colangelo heeft met ‘Organismo Aperto nr. 1’ een totaal ander stuk voor het kwartet geschreven, mede door het feit dat hij naast de strijkers ook van elektronica gebruik maakt. De titel betekent zoveel als ‘open organisme’. Over het vak van componeren zegt Colangelo ergens: “Componeren is proberen chaos te controleren”. Welnu, het kan in ieder geval dienen als mission statement voor dit stuk dat één en al vervreemding bij de luisteraar oproept en soms een lichte huivering bezorgt. Door de ijle lijnen die de strijkers trekken, maar zeker ook door de duistere geluiden van de elektronica. En het stuk mag dan maar ruim vijf minuten duren, boeien doet het.

Dat geldt overigens ook voor ‘Drop’ van de Amerikaanse componist David Bird. Bird schreef ‘Drop’ voor acht strijkers en naast Quatuor Bozzini vinden we hier dan ook Oerknal! op het podium. Die verdubbeling van strijkers geeft Bird de kans een vol geluid te creëren dat beslist bijdraagt aan de verdichte structuur. En zet Colangelo elektronica ondersteunend in, bij Bird bepaalt de elektronica veel meer het karakter van het stuk. De muziek heeft op sommige momenten wel iets weg van een computerspel, wat nog versterkt wordt door het gebruik van stroboscopen die een lichtshow verzorgen als onderdeel van de compositie. Dat Bird dan ook van jongs af aan met computers werkt, mag niet verwonderen. En dat hij groot gegroeid is met popmuziek en de wijze waarop die geconstrueerd wordt, ook niet. Dat laat onverlet dat Bird met al die invloeden creatief weet om te gaan en het simpele knippen en plakken ver overstijgt.